“Wiara, to uznanie własnej bezradności, przekonanie, że niczego się nie posiada, że wszystko jest darem. Jest ona oczekiwaniem wszystkiego, wszelkich darów od Boga. Odwrotnością tak rozumianej wiary jest pycha. Człowiek pyszny te wszystkie dary uznaje za coś, co jest jego własne i przypisuje je sobie. Uważa, że wszystko od niego zależy, tak, jakby w jego życiu nie było nieustającego daru Boga. Oczywiście, wiara jest czymś trudnym. Żyć wiarą to rodzić się na nowo, rodzić się do ubóstwa duchowego, do postawy dziecka”(Dajczer T., Rozważania o wierze, s. 67-68)

Сегодня очень важный день. И вовсе не потому, что кто-то сделал мне огромный сюрприз, поселив здесь, под этим адресом. Сегодня Сочельник. Рождается моя Надежда. А почему “лунная соната”? Да потому, что это мое любимое произведение. Когда Бетховен писал его, в душе композитора царила глубокая печаль. Вот, как у меня сейчас, наверное. Но Надежда рождается. Это завтра будет бегство в Египет, бездомность, которая Иисуса не покидала всю Его жизнь, гонения и крест. А сегодня-сядем за столом, улыбнемся друг другу и Малышу. Он тепленький, маленький и весь в ямочках. Наша Надежда.