Я тебя все-таки люблю. И ВСЕ ЕЩЕ люблю. Уже ни зачем и ни за что. Своим существованием посылаю в космическое пространство свет давно умершей звезды. Ты есть и живешь своей жизнью, о которой я ничего не знаю и наверное не хочу знать. Я тоже кажется живу. Крылья постепенно срастаются. Ну не буду больше летать, подумаешь. Ведь куры тоже не летают и счастливы. Но я-то из другой породы…В общем, все получилось как у Бунина. Твоя улыбка часто звучит в моем сердце. Будь счастлив. Я тоже постараюсь.
Trzeba z chwili mieć,
to co w chwili trwa.
Nie przeoczyć nic,
szukać aż do dna.
Trzeba wierzyć, że jeśli kochać,
to na zawsze.
A gdy nawet ból,
trzeba nie dać się.
Nie dać ściągnąć w dół,
mówić głośno nie!
Trzeba budzić się
i od rana tańczyć w myślach.
Tak siebie samopoczuwam. Ostatnie 3 dni - to nieustająca śpiączka, z myślą, że jak zasnę kolejny raz, to się już nie obudzę. natchnienie ze mnie oblazło jak stara farba z krzyża w Miasteczku. A dziś nad ranem ślicznie ćwierkały ptaszki. tak jasno było…a kiedy już zdecydowałam, że po nieprzespanej nocy należy mi się chwilka odpoczynku - za ścianą jakiś przebiegły śmierdziel zaczął wywijać wiertarką, a za oknem, prawie jednocześnie, swój sprzęt uruchomił kositrawek. Tego było już za wiele! Ospałość, bóle i jazgot wokół tak dawały mi się we znaki, że miałam ochotę kogoś rozwalić…rzucić w kositrawka kotem albo poprowadzić w ścianie kabel pod napięciem, żeby sąsiad na niego natrafił…te krwiożercze myśli były moim jedynym dziełem dzisiaj. A miałam być w Warszawie. Trzeba było szybko przepuzlować terminy, na szczęście się udało. Należy zawsze pamiętać o motcie uroczego manipulatora: Jeżeli czegoś nie potrafisz zrobić sam, znajdź kogoś, kto zrobi to za ciebie i jeszcze będzie miał z tego pożytek.
