Jeśli się zastanowić, to moje życie składa się z pasma strat. Bardziej lub mniej świadomych. Bardziej lub mniej bolesnych. Po ostatnich dwóch załamałam się psychicznie i już który rok nie mogę odzyskać równowagi. W ramach ratowania tego, co jeszcze zostało, zamroziłam się psychicznie. Strat nie da się uniknąć, ale można zamortyzować milczeniem serca, zamkniętego w skorupę lodu. Myślałam więc, że jestem bezpieczna. Ale teraz jest Adham. Dar od Boga, od losu, kolejny przypadek? Adham nieubłaganie łączy się w mojej świadomości ze słowami “rak płuc”, “ostatnie stadium”, “leczenie paliatywne”. Niezbyt optymistyczna składanka, nieprawdaż? Adham jest dobry, serdeczny, otwarty, wybuchowy, trudny, ciepły…żywy. Jest jedną z nielicznych osób, z którymi się kontaktuję i jedyną osobą, zdolną zachęcić mnie do wyjścia na chwilę z zaklętego kręgu mojej własnej choroby, zmusić do myślenia i zaciekawić szare komórki, wpatrzone w pustkę. Adham jest bardziej ofiarny, niż możnaby się spodziewać - zawsze dostaję od niego więcej uwagi, niż jestem w stanie unieść. Jakby na zapas, na przyszłośc, na czas, kiedy już nic nie będzie. Człowiek, którego poznałam przypadkiem (?) i z którym rzadko się widuję, a gdy już jestem obok, to nie mogę się nacieszyć. Człowiek, o którym tak naprawdę niewiele wiem, ale wiem tyle, że jest cholernie odważny. Fascynuje mnie tak, jak fantastyczny ojciec może fascynować dziecko. Tak, mimo swoich niemałych już latek jestem w tej relacji dzieckiem. Słabym, chorym, lękliwym, nieufnym, ale pragnącym być tak samo dzielnym jak tata. Podziw i smutek. I świadomość, że wyrwa w pokrywie lodowej przyniesie cierpienie. Do straty nie da się przygotować, ona zawsze przychodzi niespodziewanie, nawet jeśli wiesz na pewno, że przyjdzie.

This entry was posted on Воскресенье, Январь 15th, 2012 at 12:14 and is filed under Обо всем. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.